მთავარია გაგება

პირველი შემთხვევაა, როცა ვშილი ამ გვერდს და საიდან დავიწყო ან როგორ დავწერო არ ვიცი.....

ოცნებები ხომ ყველას გვაქვს, თან ისეთი ოცნება რომ არის და ისიც რომ გაქვს კარგად გაცნობიერებული, რომ ან ასრულდება ან არა....

ოცნება ალბათ ბევრისთვის იმასთან ასოცირდება რა იყიდოს, სად წავიდეს ან უბრალოდ რით ასიამოვნოს საკუთარ ხორცს და სულს. არც მე ვარ გამონაკლისი, გაგიკვირდებათ და მეც ადამიანი ვარ...

უბრალოდ ხანდახან მაქვს ისეთი ოცნებები, რომელიც ძალიან მარტივია შესასრულებლად, მაგრამ გაუბედაობა მიკრავს ხელ-ფეხს...

არა ეს ოცნებები სულაც არ გულისხმოს ჩემი დიდი ხნის ნატვრებს წავიდე სადმე სამოგზაუროდ, თუმცა არც უმაგისობაა, უბრალოდ ამჯერად სულ სხვა ამბავზე ვიწყებ წერას....

კარები რკინის გისოსსაა, საგულდაგულოდ იკეტება და კონტროლის მიზნით ადამიანს აბარია, რომელიც სრულიად არ გავს ჩვეულებრივ დაცვის თანამშრომელს...

გისოსიანი კარის იქით კეთილმიწყობილი ეზოა და შენობა, რომელსაც ყოველ დილით ავუვლი-ჩავუვლი ხოლმე და რატომღაც არასდროს დავინტერესებულვარ რა ხდება შიგნით...

შენობის უკანა ნაწილში კი მთელი კომპლექსი, რომელიც სამწუხაროდ სულაც არა არის ისეთი მომხიბლავი, როგორც ეს წინა ფასადზე ჩანს...

სურათების გადაღება სასტიკად აკრძალულია. არც ვაპროტესტებ, რადგან პატივს ვცემ ადამიანის პიროვნებას და სახელმწიფო კანონს...

ირგვლივ სამარისებული სიჩუმეა, ისეთი საკუთარი გულის ფეთქვას რომ გაგრძნობინებს...

ეზოს რაც უფრო მეტად შევყავართ სიღრმეში, მით მეტად წვდება ჩვენს ყურებს სიმღერის ხმა, ისინი 3 დან 5 წლამდე არიან, ყველა თავისებურად ლამაზია, თითოეული ისეთი სახით გიყურებს ერთი სული აქვს გაიგოს რა გინდათ მისგან, მალევე ხვდებიან ჩვენი მისვლის მიზეზს და ჟრიამულით გამოდიან შესახვედრად....

გაუცხოება მათში იმდენად დიდი დოზითაა, ვერ ფიქრობ რა შეიძლება გააკეთო ისეთი, რომ პატარა გულები გაუხარო...

აქ ყველას თავისი ისტორია აქვს, ნუ  ფიქრობ რომ ძლიერი ადამიანი ხარ და გგონია რომ ყველაფერს აიტან, ნურას უკაცრავად, თითოეულის ამბავი შენს გულში თავის ადგილს პოულობს და რაც დრო გადის მით მეტად არ გაძლევს მოსვენების საშუალებას....

ისინი საკმარისზე მეტნი არიან, ასაკის მიხედვით იყოფიან, ერთად იზრდებიან, ყოველ დღე ახალი მშობლების გამოჩენას ელოდებიან დიდი მოთმინებით და მერე რა რომ მათი სიცოცხლე სულ რამდენიმე წელს ითვლის, ისეთი სულიერი ტრავმა აქვთ, ჩემი განვლილი 30 წელი რომ ვერ მიხვდება ამას... 

ასაკის მომატება გულისხმობს პერიოდულად საცხოვრებელი ადგილის ცვლილებას....

მერე რა რომ მისი გვარი ახმეტელია, საიდან??? ახმეტელის მეტროსთან დატოვა დედამ ნაგვის ბუნკერში....

მერე რა რომ ის თამარ უცნობია..... ვერაფერს გაიგებ, არანაირი საბუთი არ არსებობს....

მერე რა რომ მას ფეხზე სულ რაღაც ოთხი თითი აქვს და კოჭის ძვალის არარსებობის გამო კოჭლობს....

მერე რა რომ იგი მესამე სართულიდან გადმოვარდა და  გადარჩა.....

მერე რა რომ მას მუცელზე ერთი ძვალიც კი არ აქვს, მაინც ჯანმრთელია და აქტიურად ცხოვრობს...

მერე ის, რომ პატარა სოსომ დღეს გადადგა პირველად ფეხი დამოუკიდებლად...

მერე ის რომ 1 წლის გოგოს ინვალიდი დედ-მამა ყოველ დღე აკითხავს და უხარიათ რომ მათი შვილი სრულიად ჯანმრთელია...

მერე ის რომ მას თავისი და გვერდით ყავს და ალბათ უფრო რომ გაიზრდება გაუადვილდება ამ ყველაფრის გადატანა.......

მერე ის, რომ ქრისტეს ასაკი მიახლოვდება.............

ამ წამს დამარტყა რომ ბევრი ისეთი რამ მინდა რაც ბავშვობიდან მინდა და უბრალოდ დროის სვლას გაუძლო, ან შემდეგში შემოემატა და გააგრძელა ჩემთან ერთად არსებობა....


რა მინდა???


მინდა:

იმდენი ძალა მქონდეს რომ თავის დროსა და ადგილას ვთქვა ის რაც სიმართლე მგონია, მერე კარი გამოვიხურო და ისე რომ გული არ დამწყდეს გავაგრძელო იმ სხვების გარეშე ცხოვრება.........

მინდა ბავშვი მყავდეს, ჩემიც რათქმაუნდა, მაგრამ მარტო ჩემი კი არა აი ისეთი, სხვისი რომ არის, მერე ამ სხვამ ვერ გაუგო და მიატოვა, ისეთი ბავშვი მინდა მყავდეს და დედა კი არ ვეგონო, უბრალოდ ერთად გავიზარდოთ ის მინდა...........


რა მინდა იცი??? შოკოლადის ქარხანაში მუშაობა მინდა თუნდაც მცირე ხნით........


ჩემი travel კომპანია მქონდეს მინდა


მყინვარზე ასვლა მინდა, ძალიან, ძალიან...........

მინდა უბრალოდ შემეძლოს ის რაც მინდა


განა ბევრი რამე მინდა


სულაც არაააა

აი ახლაც შემართებით დავჯექი საწერად, მაგრამ აღმოჩნდა რომ სულაც ბევრი რამ არ მინდა......

ალბათ ჯოჯოხეთში მოსახვედრად მარტო ისიც მეყოფა ამდენი არნდომა რომ მაქვს და ისევ მინდას რომ გავიძახი........

სადღაც წამიკითხავს თუ გამიგონია ჩინელები ყველა საინტერესო და მათთვის მნიშვნელოვანი დღის არდასავიწყებლად თითო მარცვალ ბრინჯს ყრიან ჯამში და სიცოცხლის ბოლოს ითვლიან მათ რაოდენობას.

ისე ჩემს მიერ განვლილ მარტო ბოლო წელს თუ გადავხედავ ამ ჯამში ალბათ იმდენი მარცვალი ჩავარდებოდა, დათვლა რომ გაჭიდება.

ეხლა მართალია წლის ბოლო დღეა და აზრებს ძნელად ვუყრი თავს, მაგრამ რადგან წლის ბოლოა და  განვლილის მეტ–ნაკლებად შეჯამება ერთგვარი აუცილებლობაა შევეცდები ტვინი დავძაბო და რაღაც მაინც გავიხსენო....


ბედნიერების პიკს მაშინ მივაღწიე, როცა აგვისტოს ერთ ცხელ დღეს ოჯახმა წარმოუდგენელი სიურპრიზი მომიწყო და ისე როგორც ოცნებებში ხდება ხოლმე სამსახურის წინ მანქანა დამახვედრა, ე.წ. ციცინო, რომელიც გადამეტების გარეშე შეიძლება ითქვას, რომ უკვე ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია.

ყველაზე დაუვიწყარი განცდა ალბათ ის დილის 6 საათი იქნება, რომელმაც სამდღიანი დამღლელი მოგზაუროს ბოლო დილას გამაღვიძა და იქ ტაო–კლარჯეთში მამცნო პატარა გიორგი ლაკვეხელიანის (ბღლუნწუსის) დაბადება


წლის ყველაზე დიდი მოულოდნელობა დეიდაჩემის უეცარი და საბოლოო გადაწყვეტილება გახლდათ. ამ წუთამდე ვფიქრობ და ვერ მომიფიქრებია რა იყო ეს. ჩემი მეორე დედა – ნაირა ბარბარედ წოდებული რამდენიმე თვეში დედა ანად გარდაიქმნა.

მთელი წლის მანძილზე კარგი და უფრო კარგი, მოულოდნელი და წარმოუდგენელი ამბები ერთმანეთს ენაცვლებოდა. წარმოუდგენელი და დაუვიწყარი იყო ყველა მოგზაურობა, რომელიც წინა პოსტით შევაჯამე.

მოკლედ, სხვა რა დამრჩენია დიდი მადლობა უნდა მოვახსენო 2010 წელს და უფრო მეტი კარგის მოლოდინით დაველოდო ახალ 2011–ს.


მანამდე კი, ჩემგან ყველაზე, ყველაზე კეთილი სურვილები მათ ვინც მიყვარს, ვისითაც ვარსებობ და ვისი არსებობაც ასე მაძლებინებს ამ წუთისოფელში.

ვინაიდან და რადგანაც 2010 წელი დასასრულს უახლოვდება და დიდის სიხარულით და მთელის მოლოდინებით ველი მომდევნო 2011–ს;

ვინაიდან და რადგანაც წელსაც ისევე როგორც გასულ წელს ჩემს ცხოვრებაში მოგზაურობას აქტუალობა არ დაუკარგავს და დიდი იმედი მაქვს მანამ არ დაკარგავს, სანამ ჩემი გული იმუშავებს და სხეულიც მომყვება, გადავწყვიტე "ჩემი საქართველო აქ არის"  მეორე ნაწილი დამეწერა, ან უბრალოდ შემეჯამებინა მიმდინარე წლის გასვლები.


ტრადიციას არ ვუღალატებ და უკვე რეალიზებული ოცნებებისთვის მადლობა www.karavi.ge -ს კარგი იდეებისთვის, ჩემს მეგობრებს – გვერდში დგომისთვის, სამსახურს – ფინანსური გაძლიერებისთვის და ჩემს ოჯახს, რომელსაც იდეები არ ელევა აშკარად.

მარტი: დაუვიწყარი გასვლა ტრაპზონში ჩვენი რაგბისტების მხარდასაჭერად, ემოციები სრულად გამოვხატე  ამ ბმულებში, ამიტომ აღარ დავწვრილმანდები.

აქვე,  ულამაზესი სანახაობა სუმელა .



მაისი: ლომისობა მლეთაში   თავისი ტრადიციებით წარმოუდგენლად რთული გზით, რომელიც წელიწადში 1ხელ აუცილებლად უნდა გაიარო.



ივნისი: შეხვედრა წარსულთან, დაკარგული ჰერეთი და პირველი გასვლა აზერბაიჯანის საზღვრებში.


აქვე, მეორე გასვლა ტაო–კლარჯეთში და გზაში გატარებული სამი დაუვიწყარი დღე.


ივლისი:  სრულიად უბრალოდ ჩვენ კიდევ ერთხელ ვათვალიერებთ სამცხე ჯავახეთს, არმაზს, კახეთს და ათასჯერ ნანახს....


აგვისტო:  ორდღიანი გასვლა აჭარაში. ამ დღეების გამორჩეულობა იმაშია, რომ პარასკევ დღეს გამოიხურავ სამსახურის კარს, აიღებ ზურგჩანთას და დაადგები გზას, იცი რომ გაქვს მხოლოდ ორი თავისუფალი დღე და ორშაბათს აუცილებლად უნდა დაუბრუნდე იმ ადგილს, რომელიც ასე ბედნიერად დატოვე პარასკევს.......



განუმეორებელი აგვისტოს მეორე ნახევარი, სვანეთის დაუვიწყარი დღეები და ციცინოსთან შეხვედრის მოლოდინი.... (ციცინოს ვინაობას წლის ბოლო პოსტში წაიკითხავთ)




სექტემბერი: კიდევ ერთი გასვლა აჭარაში და თურქეთის საზღვრების კიდევ ერთხელ გადაკვეთა. შოპინგგასვლა რიზემდე........



ოქტომბერი–ნოემბერი: ციცგასვლები:
 დარიალის ხეობაში

ყვარელში

ბოდბე–სიღნაღსა


და მცხეთაში

დეკემბერი: კარვული გასვლები კოლხეთის დაცულ ტერიტორიაზე



და ჯიპტური გარეჯის უდაბნოში........





ეს არაა ყოველივე ის რაც ამ წელს ვნახე და მოვიარე, ეს არის ის რაც განსაკუთრებით ჩამრჩა გულში და კვალი დატოვა ჩემში.....

ამ წუთას ღამის 10:30 –ია. დიდი ხანია ბლოგი არ გამხსენებია. სიმართლე გითხრათ არ ვიცი რას დავაბრალო ეს ამბავი. შეიძლება ძალიან დამაკავეს სამსახურის საქმეებმა. არც იმას გამოვრიცხავ რომ ცოტა ჩავიკეტესავით, შეიძლება ამინდის ბრალია, ან იქნებ ზედმეტი აქტიურობიდან ჩემგან დამოუკიდებელი TAME OUT–ის ან იქნებ ემოციული და ფიზიკური გადაღლილობის (ეს უკანასკნელი იმ გაგებით არა ტყე–ღრეში რამდენიმესაათიანი ხეტიალის მერე რომ გემართება ადამიანს).

ღამის 11 არ შესრულებულა და ირგვლივ უჩვეულო სიჩუმეა. შუქი გამოირთო ახლო პერიმეტრში და ამის გამოა შორეულმა მოგონებებმა რომ წამოყო თავი. ისე კარგი ნათქვამია "შეუჩვეველს ნუ შეაჩვევ და შეჩვეულს ნუ გადააჩვევო!" , რადგან სადღაც 8–10 წლის წინ შუქის მოსვლით გახარებული ადამიანების ჟივილ–ხივილი მართლა ცას სწვდებოდა, მოუხედავად იმისა, რომ ყველამ კარგად იცოდა ეს სიხარული რა მცირე ხანს გრძელდებოდა. დღეს იმდენად არ გვეფიქრება  ეს საკითხი, რომ სიბნელეში აღმოჩენილმა საჭირო სანთელიც კი ვერ ვიპოვე სახლში, უფრო მეტიც, ჩემი სახლის წინ ასვეტილ რამდენიმე მრავალსართულიანში მხოლოდ თითო ოროლა სარკმლიდან ჩანს ბაცი სიყვითლე. კარგია ალბათ რწმენა მაინც რომ შეგვრჩა და ოჯახში საეკლესიო  სანთლებს ვინახავთ. რამდენიმე წუთიც და ეს სინათლეც ქრება... ალბათ მოასწრეს საწოლამდე მიღწევა...

ფიქრებით ისევ სადღაც 10 წლით უკან ვიხევ  და მახსენდება წინასწარ მომარაგებული პარაფინის თეთრი სანთლებით განათებულ ოთახში, როგორ ვატარებდით საღამოებს შეძლებისდაგვარად მხიარულად. გვქონდა პატარა რადიო და ჩაბჟირებით ვუსმენდით ქართულ მელოდიებს. შიგადაშიგ ბოლო ხმაზე რომ ვყვებოდით, ცოტა უნიჭოდ მაგრამ რა მოხდა მერე???. გვყავდა სტუმარი და დაუღალავად ვსაუბრობდით არსებულზე თუ ჩვენით შეთხზულზე. ვაგებდით მომავლის გეგმებს და ვოცნებობდით იმ ეტაპისთვის წარმოუდგენელზე. გვესმოდა და უსიტყვოდ ვუგებდით ერთმანეთს. ვაცნობიერებდით ერთმანეთის გაჭირვებას და საკუთარი გამოცდილებით ან თუნდაც გამოუცდელობით გვერდით ვედექით. ვსწავლობდით და ვასწავლიდით, ვთხზავდით და ვკითხულობდით. არ გვქონდა თანამედროვე ტექნიკა, თუმცა მაინც ვახერხებდით არ ჩამოვრჩენოდით არსებულ გარემოს.

არა ამ პოსტით ჩემი მიზანი წარსულზე ტირილი, ან არსებულის ქება სულაც არაა. უბრალოდ დღის ბოლომ მოიტანა ეს გახსენება და რამდენიმეწუთიანმა უშუქობამ.. ეს ყველაფერი კი უბრალოდ წარსულში განცდილის მცირედი გახსენებაა და სხვა არაფერი.......

ნაწილი 1  (მობილურის ჩანაწერები) 

1. ასეთი რამ ხომ გვიგვრძვნია ყველას, გძინავს და ძილში კიდევ ძილს ნატრობ. ახლა სვანეთის გზას ვადგავარ და იმაზე ვფიქრობ, რომ ნეტა არ დასრულდეს ეს წამი. ენგური კი შაბიამნისფერია, ისეთი როგორც არასდროს. მთას ფერი ეპარება, აი ისეთი ფერი მარტო ამ მხარეში რომ იცის. ნამდვილი შემოდგომისფერი.

2.სვანეთში სიყვარულმა უნდა წაგიყვანოს.ამ ხალხის სიყვარულმა და იმ ტრადიციების პატივისცემამ, რომელიც ასე ხშირად ძალიან გაუგებარი და მიუღებელია ჩვენთვის. სხვანაირად უბრალოდ არ შეიძლება.



3. ფესტივალი მესტიაში ძალაშია შესული. გაამართლა აშკარად. ადგილობრივი ახალგაზრდობა აქტიურია, მათი მშობლები ჯიუტად სდუმან. შემთხვევა თუ მოგეცა გაარკვევ, რომ ეს ყველაფერი საერთოდ არ ეხატებათ გულზე, სულ უბრალოდ, სიმშვიდეს ურღვევს მათ, არ სჭირდებათ საქმეში ცხვირის ჩამყოფები.



4. ზურგს უკან "ბოლო გამოშვება" საესტრადო განათებაა, ასე ძლიერ რომ მჭრის თვალს. მე ზურგშექცევით ვდგავარ და განათებულ კოშკებს შევცქერი. ცა ვარსკვლავებითაა მოჭედილი, ახლო მთის წვერზე კოცონი ანთია. ხვალ ჩვენც უნდა ავიდეთ ამ თვალუწვდენელ წვერზე. მესტია უბრალოდ აღმოჩენაა და ამოუწურავი....




ნაწილი 2 

ნიკა სვანია, დაფასებული სვანი, აზრიც რომ მოეკითხება და პატივსაც რომ სცემენ. ხმას არ იღებს ზედმეტად, თუმცა ბევრს ფიქრობს და განიცდის.



რას განიცდის????

სვანეთის სრული რეაბილიტაცია, ჩაკეტილი კასტის ცხოვრებაში ხელებისფათურია....

გამრავლებული ტურისტი ამ მხარეში მარტო ცივილიზაციის შემომტანი კი არააა, იმის დამანგრეველია რაც ამ ტურისტს დღეს იზიდავს სვანეთში....

ახალგაზრდობა ისე აღარ განიცდის და სჯის თავის გვარისას, როგორც აქამდე იყო, იქნებ კარგიცაა, ნაკლები გვარი შეწყვეტს ამ მხარეში სამუდამო არსებობას....

სასულიერო პირის გამოჩენა ამ მხარეში ვერ გადაუწყვიტავს მათ ძირითად პრობლემას, აქ ხალხის შეგნება უნდა მივიდეს იქამდე, რომ ერთმანეთის სისხლის აღება  უბრალოდ ცუდი გადმონაშთია...

აქ ყველაფერი რაც ეხლა კეთდება კონკრეტულების გულის საოხია და არა ამ მხარის......




ნაწილი 3

ჩვენ დაახლოებით ათნი ვართ, პირდაღებულები შევცქერით გარემოს და ყველა ხესთან თუ კოშკთან სურათს ვიღებთ.....



დღეები იმდენად დატვირთულია და ერთმანეთისგან განსხვავებული, რომ ფაქტების გადააზრებას ვერ ასწრებ....

დღეები გრძელია და ღამეები ძალიან მოკლე.....

უშბა დანისლულია,  მკაცრად დამალული....



რიტმი გაუჩერებელი და აუდიტორია განცვიფრებული, რომელიც დროგამოშვებით ზურგს აქცევს სცენას ჩვენი შემხედვარე.....



ფილმის იდეა შერჩეულია და კადრები დალაგებული....

უბრალოდ ილუზიაა და სიგიჟეა ეს ყველაფერი



ბოლო კითხვა: რა არის შენთვის სვანეთი?

სულის ნაწილი, რომელიც ასეთი ნოსტალგიური ხდება ხოლმე და დაბრუნებას მთხოვს.....

უბრალოდ არაფერი ხდება...

ცხოვრებას მოაქვს ცუდიც და კარგიც

ცხოვრება გხდის ერთ წამში ბედნიერს და უბედურს....

საუკუნე ვერ შეცვლის იმდენს, რაც ერთმა წამმა შეიძლება  ქნას....

ზოგჯერ უბრალოდ ცხოვრება ისეთ სიურპრიზს გიმზადებს, რომელმაც შეიძლება რეაქცია დაგიკარგოს

არა, გამოხატვის უნარით ისედაც ვერასდროს დავიკვეხნი, მაგრამ

სიტუაცია, ზიხარ სამსახურში იმ აზრით გაბედნიერებული, რომ სულ რამდენიმე საათი დარჩა შვებულებამდე, მარტო ერთი აზრი გიტრიალებს გულში იმავე საღამოს როგორ გაიქცევი სადგურში და რამდენიმე საათში შენს საოცნებო უშბას იხილავ.

მობილზე ზარია....

- შეგიძლია 1 საათით გაენთავისუფლო უფროსს???

მშობელს უარს როგორ ეტყვის ნორმალური ადამიანი რამე თხოვნაზე და მეც ცოტა უკმაყოფილო გამოვდივარ სამსახურიდან....

შეხვედრის ადგილი ახლოა...

მოსახვევში უცნობი მანქანა დგას...

რამდენიმე ახლობელი სახე და 1 ფრაზა ”შენია”....

რამდენიმე დღეში იუბილე მაქვს, თარიღი არაფრით გამორჩეულია, უბრალოდ მთელი ცხოვრება დასამახსოვრებელი..........