სევინჯა, სიხარულის გოგონა საინგილოდან

       ბაქოდან ვბრუნდებოდი საღამოს ავტობუსით. სამი დღის ფიზიკურმა დატვირთვამ თავისი გაიტანა, თან წინასწარ მიწუხდა გული მთელი ღამე ავტობუსით რომ უნდა მემგზავრა და დილით სამსახურისთვის მიმესწრო. ერთადერთი იმას ვფიქრობდი მაქსიმალურად მეიძულებინა თავი დამძინებოდა.

ავტობუსის დაძვრამდე რამდენიმე წუთი რჩებოდა, ფანჯრიდან ჩემს ლამაზ მეგობარს შევცქეროდი და ვიცოდი ისიც იმას ფიქრობდა, რასაც მე :)) შემდეგ მცირე ჩოჩქოლი ატყდა ჩემს გვერდით, ცივი გონებით ვხედავდი, როგორ უთმობდა ჩემს გვერდით მჯდომი ბიჭი უცნობ გოგოს ადგილს. გოგონას ბიჭები ახლდა. ჩემს გვერდით მჯდომმა არ გააპრობლემა ადგილის ცვლილება. მივხვდი, რომ გოგონას თანმხლები ბიჭების მიერ ნათქვამი მიზეზი, რატომ უნდა გაეცვალათ ადგილი ბიჭისთვის გასაგები აღმოჩნდა და აღარც გაუპროტესტებია.

ლამაზი გოგო იყო, ხალისიანი და სიცოცხლით სავხე, აი ისეთი თვალებიდან პოზიტივს რომ აფრქვევს. სევინჯა მქვიაო გამართული ქართულით მითხრა. სახელი კარგად ვერ გავიგე, მაგრამ განმეორება მომერიდა და ღიმილით შევაგებე ჩემი სახელიც. ამასობაში ავტობუსიც დაიძრა. მე ისევ ძილზე და ღამის გზაზე ვფიქრობდი. დაღლილი ვიყავი ემოციურად, ფიზიკურად და ცოტა ხნით ჩემს თავთან დარჩენა მჭირდებოდა (ხანდახან მჭირს ხოლმე ასე). გოგონა მიხვდა ეტყობა ჩემს მდგომარეობას, გვერდიდან ვგრძნობდი როგორ სურდა გამოლაპარაკება. ცოტა ხანიც და თავისთავად დაიწყო ამბავი გოგონასი, რომელიც ინგილოს უწოდებდა თავს, რამდენჯერმე ვცადე შემესწორებინა საინგილო ჰერეთით, მაგრამ არ ისურვა. მუსლიმი ვარო, ძმებთან იყო სტუმრად ჩამოსული ბაქოში. აქ გავთამამდი და სახელი ხელახლა ვკითხე, დამარცვლით, ქართულად სიხარულს ნიშნავსო. 6 ბიჭის შემდეგ ოჯახში გაჩენილ სიხარულს.სახელი მამას შეურჩევია. გზადაგზა ძილი გვართმევდა თავს ორივეს, პერიოდულად ვაღვიძებდით ერთმანეთს და საუბარს განვაგრძობდით საქართველოზე, რომელმაც ასე მიატოვა ჰერეთი, სადაც ქართულს უკვე ივიწყებენ შემდგომი თაობები, არც აზერი ხელისუფალი იკლავს თავს მათი მიხედვით და არიან ასე ღმერთის თუ ალაჰის ანაბარა დარჩენილები. 

წუხდა, რომ ისტორია, რომელიც სხვანაირად ისწავლება მათთან და აბსოლუტურად განსხვავდება იმ ისტორიისგან, რომელსაც სევინჯა ისმენს საქართველოში ყოფნისას. მითხრა, რომ ბოლო ოთხი წელია დროებით ცხოვრობს საქართველოში საბურთალოზე, საექთნო დაამთავრა და პრაქტიკებს გადის საავადმყოფოში, პარალელურად მაქსიმალურად ცდილობს დამატების პროფესიები შეისწავლოს. ის აქ დროებითაა და დაბრუნებას აპირებს. 

ვისაუბრეთ რელიგიაზე. რამადანია მათთან ამ დროს. ერთი თვე მზის ამოსვლიდან ჩასვლამდე არც წყალს სვამენ და არც საკვებს იღებენ, სამაგიეროდ, მზე რომ მოეფარება ღრუბლებს მაშინ იწყება ამბავი. ოჯახი ტრადიციული ყავს, თუმცა არა რადიკალი. გოგონას არ სთხოვენ დაბურულმა იაროს, თუმცა მან კარგად იცის მისი ტრადიცია რას გულისხმობს და ჩემს კითხვაზე სხვა რელიგიის წარმომადგენელი, რომ შეგიყვარდეს რას იზავთქო, გადაწყვეტილად მითხრა ეს არ მოხდებაო. ასაკი ვკითხეთ ერთმანეთს. 25 წლის იყო, რამდენიმე სოფელში გავლისას მითხრა, რომ ამ სოფლიდან/ქალაქიდან ჰყავდა მთხოვნელი, მაგრამ არ გააყოლეს/გაჰყვა. მშობლებთან ახლოს ურჩევნია დასახლება საინგილოში. გაოცება ვერ დამალა ჩემზე, რატომ აგვიანებო. :))  მორიდებული იყო, ყველა ქცევას ზომავდა, ერთი შეხედვით ეს არ ემჩნეოდა, კეკლუცობდა კიდეც.  აზერი მესაზღვრის სულელურ ხუმრობაზე არც დაიბნა, სახეზე ეხატა ყველა ნაბიჯს ზომავდა. ვთხოვე საბურთალოზე ერთად წავიდეთ, მეც იქით მაქვსთქო გზა. სპორტის სასახლესთან დავშორდით. ბედნიერი ცხოვრება ვუსურვეთ ერთმანეთს. სიხარულს აფრქვევდა სევინჯა სახიდან, გოგონა საინგილოდან, რომელიც დამრჩა ბაქოს მოგზაურობიდან.

ჰალკიდიდი - საბერძნეთი

  სალონიკში შეღამებულზე ჩავფრინდით. ბინა ჰალკიდიდში, კერძოდ სოფელ პეფკოჰორში გვქონდა დაჯავშნილი და შესაბამისად უნდა მიგვეღწია დანიშნულების ადგილამდე. ყველა გათვლებით სარეისო ავტობუსისთვის უნდა მიგვესწრო, თუმცა აღმოჩნდა, რომ ჯერ ქუთაისიდან გაფრენა დაგვაგვიანდა, შემდეგ დაფრენა და იმ ბოლო რეისმაც გაგვასწრო რისი იმედიც გვქონდა. ახალ ქალაქში მოხვედრით გამოწვეული ჩვეული დაბნეულობის შემდეგ, ძლივს გავერკვიეთ, რომ საბერძნეთის კანონმდებლობის მიხედვით ტაქსში ოთხ ადამიანზე მეტის ჩაჯდომა არ შეიძლება, ჩვენ კი ხუთნი ვიყავით. ორ მანქანაში არ გვაწყობდა გადანაწილება მაღალი ფასის გამო. მივდექით-მოვდექით და თავად გვიპოვა გამოსავალმა. აეროპორტის შესასვლელში უამრავი ტუროპერატორი დგას, რომელიც ყველა ენაზე გაგიწევს კონსულტაციას რა და როგორ გააკეთო. თუ გაიგეს, რომ ქართველი ხარ, იქვე გაიხსენებენ, რომ ოდესღაც ჩამოსულან საქართველოდან და ცოტა ხნის საუბრის შემდეგ აღმოაჩენ, რომ მის ოჯახს გასულ 90-იანებში შენს გვერდით თუ არა ახლოს მაინც ექნებოდა საცხოვრებელი. ბევრი რომ არ გავაგრძელო, სწორედ ეს ხალხი დაგვეხმარა ტურისტული ავტობუსით გვემგზავრა აპარტამენტამდე. თავიდან ვიფიქრე, რომ ეს ტრანსპორტი კონკრეტულ სასტუმროს ეკუთვნის, საბოლოოდ აღმოჩნდა, რომ გამყოლმა გოგონამ ყველა მგზავრს გამოკითხა სასტუმროს სახელი,შემდეგ თითოეული მათგანი დააბინავა და მიაცილა დანიშნულების ადგილამდე.
პალკიდიდი სალონიკის აეროპორტიდან დაახლოებით საათნახევრის გზაზე მდებარეობს. გზად გადიხარ სოფლებს, მყუდრო დაბებს, რომლებიც ზღვის სანაპიროზეა გაშლილი, ავტობუსის გამყოლი გოგონა ძალიან კარგი ხმის ტემბრით გვაცნობდა საბერძნეთის ისტორიას, მის ღირშესანიშნაობებს და რეკომენდაციის სახით გვთავაზობდა მოგვენახულებინა ესა თუ ის ადგილი. დროის მსვლელობასთან ერთად ხალხი თანდათან აკლდებოდა ავტობუსს, ჩვენ კი გაყურსულები ვისხედით და ვათვალიერებდით ჩაბნელებულ გზას (ავტობანზე რატომღაც განათება არ იყო), მძღოლზე სრულიად მინდობილები ველოდით როდის მიგვითითებდა ჩვენი ჩასვლის ადგილს. თუმცა აღმოჩნდა, რომ მძღოლი სულაც არ აპირებდა ჩვენს გზაზე "ჩამოყრას". დაინახა რა, რომ აპარტამენტი გვქონდა დაქირავებული და არა რომელიმე ძვირადღირებული სასტუმრო, მოწიწებით გვთხოვა ჯავშნის ფურცელი, თავისი ინიციატივით დაუკავშირდა სახლის მფლობელს და გააფრთხილა ჩვენი სტუმრობის შესახებ. ჰალკიდიდმა ჩვენი გაოცება აეროპორტიდან დაიწყო და შემდგომი დღეების განმავლობაში ეს გრძნობა სულ თან გვდევდა ყველას.
როგორც ზევით აღვნიშნე, საკმაოდ გვიან მივედით დანიშნულების ადგილას, გრილოდა, უფრო სწორად ციოდა. ბინის დათვალიერების შემდეგ კმაყოფილებმა და ერთობ დაღლილებმა გადავწყვიტეთ კარგად გამოგვეძინა. სიბნელეში არაფერი ჩანდა ირგვლივ, ამიტომ სულაც ვერ მივხვდით სად ვიყავით.

გათენებისას სახლის აივნიდან საოცრება გველოდა.



      ჩვენი ვიზიტი სექტემბრის მეორე ნახევარში დავგეგმეთ, ამიტომ ამინდიც შესაბამისი დაგვხვდა, თუმცა პასიური დასვენების და ზღვის მოყვარულებისთვის ალბათ ყველაზე კარგ სეზონზე ვსტუმრობდით პალკიდიდს. მერე რა თუ კლუბები და ხმამამაღლი მუსიკა, ბევრი ტურისტი არ გვხვდებოდა გზად, (ეს ქვეყანა ტურისტების ნაკლებობას ალბათ არასდროს უჩივის) სამაგიეროდ ყველა გვცნობდა და თავს გვევლებოდა ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით. ზღვა დღის 12-დან 16 სთ-მდე იყო  საბანაოდ კარგი, ზომიერად მცხუნვარე მზით. სრული იდილია კარგი გამოძინებისთვის და დასვენებისთვის.







ჰალკიდიდი და ზოგადად საბერძნეთი არის ადგილი, სადაც ადგილობრივი ქართველები (20-30 და მეტი წლის წინ რომ წავიდნენ საქართველოდან), მოხუცი ბებიები ქუჩაში დასეირნობენ და ქართულად განიხილავენ რაიმე სერიალს, ან მიმდინარე პოლიტიკურ მოვლენებს. მე კი სეირნობისას ვიგებ რა ამ ხმას, ვხვდები, რომ ისინი რიგითი ტურისტები სულაც არ არიან, უკნიდან სწრაფი ნაბიჯით ვუახლოვდები და ვესალმები. აპარატგადაკიდებულ და ზურგჩანთიან გოგოს დანახვისას არ უჩნდებაც ის აზრი, რომ სამსახურის საძებნელად ვარ ჩამოსული (რაც ათენში ხშირად გამომჟღავნდა საკმაოდ ცუდი ფორმით), ჩერდებიან, გვესაუბრებიან, გვიყვებიან აქეთურისას, იქითურისას, თავისი ცხოვრებისას, გთხოვენ წასვლამდე სახლშიც შევურბინოთ, სახლში თუ არა საღამოს სახლთან მივიდეთ და დავუძახოთ ქვემოდან ლილი ბებოს საჭორაოდ :))) მთელი სალამ-ქალამის შემდეგ შენს გზას აგრძელებ იმ მიზნით, რომ რაიმე საინტერესო დააგემოვნო საქართველოდან წაღებული, წინასწარჩამოწერილი ბერძნული კერძებიდან, ძირითადად საკვებ ობიექტად ისევ ზღვის ლამაზ ხედს ანიჭებ უპირატესობას და იწყებ რესტორნის არჩევას ზღვის სანაპიროზე. ამ არჩევისას მე და ჩემი მეგობრებისთვის ჩვეული ხორხოცის ხმა რესტორნებში მომუშავე ქართველების ყურადღებას იქცევს და ისევ სრული ყურადღების ცენტრში ვექცევით. ის ვინც შედარებით დაბალ პოზიციაზე მუშაობს (მაგ: მრეცხავად) უხერხულშია და არ ცდილობს აქტიურად დაგეკონტაქტოს, თუმცა ხედავ როგორ გიყურებს ჩუმად სადმე კუნჭულიდან. ასეთ რესტორნებში ყოველთვის ყავთ მომწვევი ბიჭი, რომელსაც უსწავლია ქართულად რამდენიმე სასაცილო ფრაზა და გარდა იმისა, რომ ამ ფრაზებით ცდილობს შენი ყურადღება მიიპყროს, სამზარეულოსკენ გარბის აცნობოს, რომ მისიანები არიან აქ.






თავიდან ქართველებზე ასეთი აღტაცების მიზეზს ვერ მივხვდით, რადგან საქართველოდან სულ მესმოდა, რომ ბევრია ემიგრაციაში და ცოტა არ იყოს სახელიც კარგად გვაქვს გატეხილი. საბოლოოდ გავარკვიეთ, რომ ასეთ ტურისტულ ადგილებში ქართველები ძირითადად სასტუმროებს სტუმრობენ all inclusive მომსახურებით. შესაბამისად ქუჩებშიც ნაკლებად დაიარებიან, თან ეს კონკრეტული მხარე ნაკლებად ათვისებულია ქართველი ტურისტების მიერ. ვახშამს ნებისმიერ კვების ობიექტში თან ახლავს უამრავი სიურპრიზი და საჩუქარი მისი მფლობელის მხრიდან, მხოლოდ იმის გამო რომ ქართველები ვართ.

კიდევ ერთი დეტალი, რამაც ჩვენი ქართველობის გამო გვასიამოვნა მანქანის დაქირავება გახლდათ. სურვილი გვქონდა მოგვენახულებინა საოცარი მეტეორა, ადგილზე გვირჩიეს თუ შეგვეძლო მანქანის მართვა, მისი დაქირავებით იაფად შევძლებდით ამ სასწაული ადგილის დათვალიერებას, ასევე მოვასწრებდით უფრო მეტის ნახვას, ვიდრე ამას ტურისტული გვთავაზობდა. მანქანის ქირაობისას დაზღვევის, ასევე საგარანტიო თანხა (სტანდარტული 500 ევრო) არ მოგვთხოვა კომპანიის მფლობელმა და შესაძლო პრობლემების თავიდან ასაცილებლად ყველა გზა მოგვიხაზა რუკაზე, ფურცელზე თუ ყველა საშუალებაზე, რაც ამ შემთხვევაში შეიძლება გამოადგეს ადამიანს.








სოფელი, დაბა პეფხოპორი სრულიად არ გავს ჩვენს ქობულეთს. ეს არის ლამაზი, მყუდრო პატარა ადგილი, კომფორტული გარემოთი, ნაკლები სანახაობებით, საოცარი დაისით, რომელიც იისფერს ხდის გარემოს (სხვათაშორის აქ მზე ზღვიდან ამოდის) და ყველაფერი იმით, რაც მოგცემს საშუალებას დაისვენო ყოველდღიური რუტინისგან.იაფი და გემრიელი (დიდი პორცია) საკვებით, გულიანი ხალხით. სურვილის შესაბამისად შეგიძლია გაისერინო გემით, შეიძინო ნახევარდღიანი ტური, რომელიც მიგიყვანს ლამაზ სანაპიროებთან და გაჩვენებს მიმდებარე ლამაზ საზღვაო ქალაქებს.







საკვები, რომელიც საბერძნეთში უნდა გასინჯო:

რვაფეხა:


შემწვარი მიდიები


გირო (იგივე შაურმა)


ძაძიკი


მუსაკა


 კრევეტები


ბერძნული სალათი



და.ა.შ


P.S



საბადურის ტყე

სანამ იმაზე დაიწყებდე ფიქრს სად ნახო ლამაზი ზამთარი საქართველოში, გაიხსენე, რომ არსებობს საბადურის ტყე, თბილისიდან მაქსიმუმ 1 სთ-ის გზაზე.











გომის მთა

საოცარ ქვეყანაში ვცხოვრობთ. აგერ უკვე რამდენი წელია ინტენსიურად დავდივარ საქართველოს გარშემო სამოგზაუროდ და მოსანახულებელ ადგილთა სია არ მცირდება. რომ ვფიქრობ უკვე ყველაფერი ვნახე,  თურმე სად ხარ, უცბად აღმოაჩენ, რომ ისეთი  გამოგრჩენია, რომლის არსებობასაც ვერ წარმოიდგენდი.

მოკლედ ვაგრძელებ ჩემი საზაფხულო შაბათ-კვირის მოგზაურობების სერიას და წარმოგიდგენთ ჩემს ახალ ფავორიტს - გომის მთას.




გომის მთა მდებარეობს ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, ზღვის დონიდან დაახლოებით 2300მ-ზე. ოზურგეთიდან 32 კილომეტრში. ეს არის საკურორტო ზონა, მშვენიერი კოტეჯებით და საოცარი ბუნებით. ბახმაროში ნამყოფი ადამიანი ერთი შეხედვით დიდ განსხვავებას ვერ ნახავს ამ ორ კურორტს შორის ვიზუალური თუ კლიმატის თვალსაზრისით. ადგილობრივებს თუ დავუჯერებთ გომის მთა 200 მეტრით მაღლა მდებარეობს ზღვის დონიდან და ბახმარო ახლოს ვერ მოვა გომის მთის კლიმატთან.:))




როგორც ზემოთ აღვნიშნე გომის მთაზე მოსახვედრად საჭიროა გაიაროთ დაახლოებით 5+ საათიანი მოასფალტებული გზა და შემდეგ გაუყვეთ მოხრეშილ 32 კილომეტრიან საგზაო მონაკვეთს, რომელსაც მიყავხართ სულ მაღლა, ღრუბლებს ზემოთ.



მშრალ ამინდში გზის გავლა ყველა ტიპის ავტომობილს შეუძლია. გომის მთაზე მოგზაურობის წინ აუცილებლდ გადახედეთ ამინდის პროგნოზს და წვიმის შემთხვევაში თავი შეიკავეთ ამ გზის გავლისგან, რადგან მეწყერსაშიში ზონის გამო გზა ხშირად იკეტება. თუმცა იმის იმედიც ნუ გექნებათ, რომ მზიანი ამინდის შემთხვევაში ნისლი არ გახდის თქვენს გზას უხილავს.







ეს მთაა და აქ ამინდი ყოველ წამს იცვლება. გრილა და მაშინ როცა ბარში პაპანაქება ზაფხულია თან იქონიეთ თბილი ტანსაცმელი. თუ კარვებით მიდიხართ მათ გასაშლელად შეარჩიეთ მყუდრო ადგილი. აქვე ერთი რჩევა: გომის მთაზე ბევრი მიტოვებული და უპატრონო კოტეჯია, თუ ჩვენნაირად კარვებით წასულს ძლიერი წვიმა და ქარიშხალი ისე გადაგივლით, რომ კარვის ნაწილებს ვეღარ მოუყრით თავს, უკან ბარში დაბრუნებაზე კი არ იფიქროთ, იქვე მყოფ პოლიციის შენობას მიაკითხეთ და კეთილი ადამიანები აუცილებლად გამოგინახავენ მყუდრო, ძველ კოტეჯს ღამის გასათევებლად :)




ისევ რჩევა: მთის წვერზე ულამაზესი ხედის და მზის ჩასვლის სანახავად ასულს თუ მხოლოდ ღრუბლების და ნისლის თეთრი სქელი მასა დაგხვდათ, გულს ნუ გაიტეხთ, ამით ყველაფერი არ დამთავრებულა უკვე იმედი რომ გადაგეწურებათ ცა მოიწმინდება და მზეც გამოანათებს.











გომის მთა ჩვენში  რატომღაც მხოლოდ მზის ჩასვლის ყურებასთან ასოცირდება, აუცილებლად გაათენეთ ღამე ამ მისტიურ, ღრუბლიან ადგილას და აუცილებლად ნახეთ დილის 7 სთ-ზე ნისლით დაფარული დაბა, ულამაზესი ხედებით და აგვისტოში საკვამურიდან ამოსული კვამლით.









დაელოდეთ მზის ამოსვლას და მოდღევებას, რომ ნახოთ რა ლამაზია ახლადგაღვიძებული, ადგილობრივებისგან თუ დამსვენებლებისგან აჟრიამულებული გომისთმა ლამაზფერება კოტეჯებით და საოცარი ბუნებით ხან მზისგან განათებული და მეორე წამს ნისლგადავლილი


















P.S